Positioneren

Fien De Vos & Juliette Moncarey

week 1

week 2

Bewaren – verzorgen – doorgeven

Een zorgvuldig proces waarbij eigenaar en tijd waarde toevoegt.

Dat ene beeldje dat pronkt op de bovenste plank, die trouwsluier die al generaties lang meegaat, dat ene fietsje waar de hele familie op leren fietsen heeft. De mens heeft nood aan bewaren, aan bijhouden, aan verzamelen. Of iets al dan niet waardevol is, wordt niet bepaald door de prijs waaraan het object aangeschaft werd. Zelf het banaalste voorwerp kan pronken op de bovenste plank. De waarde groeit mee met de tijd, groeit mee mijn zijn eigenaar(s). Een object draagt de onzichtbare laag van herinneringen met zich mee. Deze herinneringen zijn persoonsgebonden en kunnen al snel vervagen, vervormen of verdwijnen bij een nieuwe eigenaar.

Het doorgeven van deze voorwerpen is een boeiend proces. Zo’n object doorgeven is geen gemakkelijke klus. Eens je het weggeeft, is het ook effectief weg. De herinnering, de waarde zal voortaan moeten verder leven in je gedachten en wordt losgekoppeld van het fysieke object. De persoon waaraan je het object doorgeeft is weer een heel ander verhaal. Welk kleinkind krijgt oma’s mooie vaas, wie heeft het meeste recht op papa’s schilderij?

Het conservenblik

Dit blik wordt bewaard maar bewaart niet langer. Dit blik werd geschonken en doorgegeven van generatie op generatie. Het staat symbool voor de conserveblikkenfabriek die generaties lang in de familie is geweest en nu recent afgebroken werd. Het blik dat nu waardevoller is dan ooit omdat de fabriek deze blikken niet langer geproduceerd. Het blik wordt bewaart in een mantel van herinneringen. De roest die langzaam over het blik kruipt maakt het alleen maar waardevoller. De tijd gaf het blik zijn nieuwe eigenaar en zijn nieuwe functie. Het blik moet niet langer fijne erwtjes bewaren maar doet voortaan dienst als hooggewaardeerde vuilbak.

De stekjesplant

De oplossing voor dit hartverscheurend proces van doorgeven en nooit meer terug zien. De stekjesplant gekregen van de kleine zus, die het kreeg van de andere zus, die het kreeg van oma, die het kreeg van de linker buurvrouw, die het kreeg van ik weet niet wie. De plottwist in dit proces is het feit dat deze plant zich vermenigvuldigd. Je hoeft dus slechts een deeltje af te staan van jouw prachtig levend object. Met water, zon en liefde groeit het gekregen stekje uit tot een plant die op zijn beurt nieuwe stekjes maakt. Haal de stekjes weg bij de moederplant en zet ze in een glaasje met water. Eens je worteltjes ziet komen, is het stekje klaar voor zijn nieuwe eigenaar. Een stekje als eenvoudig, altijd-prijs cadeau. De plant verspreidt zich al snel als een virus over de hele familie- en vriendenkring.

Voorraadkast

Over het banale object op de bovenste plank. Een kast gevuld met voorraad, met pasta, maïs en chips. Bewaard in een donkere kamer, klaar om verwerkt en opgegeten te worden. Het geluid van de keuken, van het versnijden van kruiden en het afwassen van borden in het achtergrond. Een zorgvuldig samengestelde voorraadkast die voldoet aan de noden van zijn eigenaar. Een conservenblik met fijne erwtjes naast de cappellini. Een reeks stekjes gevangen in bewaarbokalen, niet langer in staat om zich te vermenigvuldigen, wachtend op een met zorg uitgekozen eigenaar.

week 3

plantjes planten

proces/ actie-reactie

1. Plantje/bloem planten op de stoep
2. Hashtag bijschrijven
3. Plantje filmen
4. Evolutie onderzoeken
5. Men:

– loopt er voorbij
– neemt er een foto van (en plaatst het op instagram)
– vernielt het
– neemt het mee

Idee ervan? Actie-reactie
Wat gebeurd er als we dit doen? Op welke manier wordt deze ‘boodschap’ doorgegeven?

supermarktportretten

proces

1. supermarkt zoeken
2. mensen fotograferen met gekocht product
3. vragen of ze foto sturen van het gerecht dat ze ermee gemaakt hebben
4. portretten van maken

Idee ervan? Proces van winkelproduct
Op welke manier interpreteren mensen bepaalde producten, wat doen ze ermee?
Gerecht koken? In de voorraadkast plaatsen?

week 4

Over menselijke handelingen. Waarom reacties uitlokken met een eigen actie wanneer de mens op zichzelf al vol zit met vreemde trekjes. Trekjes die aangeleerd en gegroeid zijn. We gaan intuïtief op zoek naar de schoonheid van deze minimale handelingen. De persoon in kwestie die de beweging uitvoert heeft dit vaak niet eens door. Enkel diegene die hier specifiek op zoek naar is, zal ze waarnemen. We gaan objectief registreren wat we zien. Objectief maar niet allesomvattend. We selecteren gevoelsmatig welke van deze niet-opvallende handelingen ons het eerst opvallen. Onze registratie is verre van volledig en zal ook nooit volledig zijn. Volledig is niet ons doel. Wij brengen deze handelingen, deze trekjes, deze bewegingen in beeld zodat u de schoonheid ervan kunt zien. Mensen zouden het gebreken of mankementjes noemen. Maar het zijn net deze trekjes die elk van ons uniek maken en ons in essentie definiëren. Deze trekjes zijn veel meer dan een trekje. Ze kunnen een verhaal vertellen. Een aangeleerde beweging, een dynamisch litteken, een aanwijzing op een bepaald gevoel of een bepaald verleden.

Yentl

bengelt met fietsslot, kijkt zoekend rond, wacht op iemand, draait fietsslot rond met handen, kijkt fronsend, wrijft handen over elkaar, duwt met duim in linker hand, legt ene been op het andere, neemt gsm uit broekzak, kijkt kort naar het uur, tikt met slot tegen voet, scrollt op gsm, kijkt omhoog, vriend staat voor hem

Dorothée

kijkt met half gesloten ogen in het rond, handen liggen over elkaar, kniebenen tegen elkaar, voeten lichtjes uit elkaar, kijkt naar links, draait hoofd mee met een persoon die voorbij wandelt, handen liggen op handtas, kijkt omhoog naar hoog gebouw, kijkt kort achter zich, bekijk iemand, ogen gaan van omhoog naar omlaag

Consalo

zet koptelefoon op zijn hoofd, kiest liedje op gsm, neemt 2de gsm erbij, kijkt even naar een voorbijkomende tram, zoekt iemand op de tram, doet peace teken naar de voorbijkomende tram, ontmoet een meisje, knuffelen heel gelukkig, blij om elkaar te zien, ontmoet nog iemand, knuffelen

week 5

12:3212:2512:2212:3512:29
11:4811:4412:1411:4712:42
11:5912:3012:4112:1912:15
12:1112:1112:0212:1812:24
12:0211:4712:1012:3612:37
12:2412:0112:3611:5412:02
12:0012:0712:0612:4312:11

De openbare ruimte als een geschenk voor de mens. De mens als een geschenk voor de openbare ruimte. We zoomen in op dit prachtige creatuur genaamd ‘de mens’. We zoomen in op datgene dat iedereen ontgaat. Op datgene dat zich niet makkelijk laat vastleggen. We registeren en materialiseren. Een vluchtig moment, een vluchtige beweging dat normaal gesproken na enkele seconden verdwenen is, gaan we vangen en vereeuwigen. Deze bewegingen vertellen vaak meer dan woorden. Alleen de opmerkzame man zal deze bewegingen registeren maar daarom nog niet begrijpen. Interpretatie is hier de enige vorm van begrijpen. Wij gaan niet interpreteren, dat laten we aan u over. Wij registeren en zetten aan tot imagineren. Wij leggen deze vluchtige momenten vast zodat u er even rustig over na kunt denken. Zodat u al dan niet hun schoonheid kan zien. Zodat u de volgende keer wat trager en meer observerend over straat zal lopen. Zoekend naar deze vluchtige schoonheden.

11:44

week 6

Take Care – Anthony Huberman

Care + Attend – Emma Cocker + Joanne Lee

Georges Perec: zijn bewering dat het fragmentarische, triviale en zinloze net zo essentieel zijn als elke andere methode om te proberen om de waarheid te grijpen

zorg en aandacht duidt ook op de behoefte aan ontvankelijkheid en openheid – voor het onbekende of onmerkbare, voor het onsamenhangende of ondoorzichtige

de expositie van onderzoek naar voren komt als een poëtische en performatieve gebeurtenis die momenten van potentiële resonantie en dialoog genereert

Slow Walk With Marina Abramovic

Victoria Gray – Berthing Bone

Victoria Gray – Berthing Bone

‘Consider the hands. Their idleness does not the devil’s work make; but rather is a precondition for self-transformation. Strip the hands of utility; allow them to become empty. Do not distract them with other things. Dislocated from their habitual duties, the hands fold back upon themselves to investigate their own potential. Wring out old habits. Wring in the unaccustomed, the unfamiliar and the new. Twist and turn into unexpected shapes and forms; becoming supple, sinuous, never still. Extend towards other parts of the body. Life too, can be made malleable, approached as material that can be worked and shaped, turned in other ways.’

Extract from a text by Emma Cocker, in Manual (2013), an artists’ book in response to Berthing Bone.

week 7

week 8